SLUITSTUK

De Dalai Lama komt naar Ahoy in september- GIVE THEM HOPE

We zijn in Saga. Hoe China door een porseleinkast te keer gaat. Stoffig, er wordt niet geveegd. Honden en koeien op straat en hun uitwerpselen. Opgebroken trottoirs en wegen. Opgestapeld puin. Denderende vrachtauto’s. Moderne gebouwen worden uit de grond gestampt. De traditionele Tibetaanse huisjes worden weggeragd. Ze krijgen nieuwe woningen. In de Chinese supermarkt begrijpen ze de Tibetaanse uitdrukkingen die wij geleerd hebben niet. Wij zijn natuurlijk vriendelijk en dankbaar tegen de chinezen. De Chinese stempel is merkbaar groot. De verheerlijking van het bewind wordt overal zichtbaar. Economische vooruitgang daar heb je wat aan. Daar word je gelukkig van. Ouderwetse religie levert niets op. De Tibetanen voeren de boventoon in het straatbeeld. Ik loop door het straatbeeld als enige westerling en draag mijn mala om mijn nek. De Tibetanen lijken gewoon door te gaan. Ons Tibetaanse hotel heeft geen water en na zes uur stroom, terwijl naast het hotel iemand zijn auto staat schoon te spuiten met een hogedrukspuit. Het is vanwege de vorst en het gebrek aan water in de lente. Wat hoopvol stemt is dat de Tibetaanse letters blijven bestaan naast de Chinese tekens.

Ontbijt vandaag is rijstsoep, gestoomde momo, ei en gefrituurd deeg.

Tijdens het reizen ontmoeten we tientallen checkpoints waar we visa paspoorten e.d. moeten laten zien. Ik vermoed dat het totale reizen in km rond de 4500 km is.

Geleidelijk dalen we tot boomgrens. Prachtig lentegroen. Zingend achter de yaks wordt het land bewerkt. Grote rood witte pluimen op de horens. Een juk verbindt de twee yaks. De yaks zien er zoveel natuurlijker uit dan de Nederlandse koeien met zwaarhangende uiers. Ze lopen vrij in de natuur.

Azuurblauw

Na een twintigtal kilometer over een echte bumpy road en onder gigantische stofwolken bereiken we het lieflijke Sakya, op en top Tibetaanse met een sakyaklooster. Een voor mij onbekende traditie naast de gelugpa, nyingma en kagyu.

In het klooster blaast een monnik op een schelp die zorgvuldig opgeborgen zat in een soort tabernakel na het zeggen van onze namen. Problemen verdwijnen daardoor.

Wierookbrander

Het klooster is zo anders dan de anderen. Muren met boeken en grandioze boeddhabeelden. Zeer de moeite waard

De vriendelijkheid van de Tibetanen is heerlijk en de manier waarop ze mij aankijken: er is contact, een glimlach, een speelsheid, van warm hart naar warm hart. Er vindt transmissie plaats. Het is iets wat je bij kinderen tegen kunt komen, een liefdevol gevoel.

In echt elke plaats waar je komt wordt gewerkt aan huizen, wegen, riolering en zie je bedrijvigheid van vrachtverkeer, machines en groepjes mensen in stof en bouwmateriaal. Revisie. China wil de armoede de wereld uit lijkt de slogan!!!!

De auto

We rijden via het overweldigend mooie dal van Shigatze naar Lhasa.

We rijden na de tientallen km canyons in eens in het groene lente land. Twee weken geleden reden we hier ook. De gerst komt al ruim boven de aarde. We leven nu op 3600 meter meer dan km lager. Het groen houdt het uitzicht tegen maar de zachte lentekleur streelt de ogen. We hebben de meest ontluikende periode of overgang meegemaakt. Het groen verbergt, bij kaalheid zie je alles.

In Shigatze geluncht.

De laatste dag in LHASA. Twee maal een indrukwekkende kora gelopen rond de Potala met duizenden Tibetanen.

Ik vind het heerlijk om mij vrij te bewegen tussen en met de Tibetanen en mijn vingers langs de malakralen te laten gaan. De positieve intentie die ik aan de mantra OM MANI PE ME HUM meegeeft is voor mij betekenisvol en wijst naar de weg die ik wil volgen. Ik hoef geen Tibetaan te worden dat kan niet, maar haal uit het boeddhisme inzichten en realisaties die mij ondersteunen op mijn levenspad.

Met tweemaal de Jokhang kora ronden we ons buitengewone bezoek aan Tibet af. De neerbuigingen van de Tibetanen blijven fascineren, een laatste nippertjes koop lukt

en een verbluffend geschenk van drie meisjes op straat (een tibetaans voetbalomhoogballetje) en een schattig mannetje met een open achterwerkbroek (geen luiers) die het verhaaltje uitblaast.

Onze dankbaarheid gaat naar Maaike van Native Travel die de reis zo geweldig en zorgvuldig heeft voorbereid. Naar Sanjeeta in Nepal Royal Mountain Travel voor het regelen van visa. Naar Bodhi Guesthouse en de taxi driver in Kathmandu. Naar Lamoe, die onze rugzak droeg. Naar Dawa, onze driver en bovenal naar onze gids, Djicki. Zorgzaam, alert, meedenkend en informatief. We zijn in de watten gelegd.

Er naar iedereen die er aan mee heeft gewerkt om deze reis te laten slagen.

Met dank

Advertenties

Reacties staat uit voor SLUITSTUK

Opgeslagen onder Geen categorie

Mount Kailash

De weg terug naar Darchen geeft totaal andere gezichten. Er is sneeuw gevallen. Overal is sneeuw. Als kinderen zo opgewonden worden er sneeuwballen gegooid. Hoe houdt de weg zich als we steeds hoger gaan richting pas. Een truck met Chinese militairen heeft een slipper gemaakt en staat dwars op de weg. Hij staat snel weer recht. Gelukkig neemt na een twintigtal km de sneeuw af. Dan begint de slingerende afdaling van de hoge pas 5200m. Onze land cruiser heeft geweldige banden. Als het passeren van vrachtauto’s niet lukt wordt de vangrail even op spanning gezet en passeren ze tergend langzaam. Het is millimeterwerk. Het weer kan heel snel omslaan. Het ziet er zorgelijk uit en even later rijd je weer in de zon.

KAILASH verstopt zich achter wolken en nevelsluiers. Opgewonden draaien we de weg naar Darchen 4600 m op. Straks gaat het gebeuren. Onverwacht slapen we in een luxe hotel met uitzicht op de bergen, kamer 1313, ons geluksgetal.

Boodschappen doen gewoon rustig wandelen gaat goed. De trap op is andere koek. En KAILASH heeft zich laten zien. Vannacht -6 overdag +4 windkracht 5 vermoed ik. Uitzicht hotel

Het is 10 mei Hemelvaart, wat een mooie symbolische dag, dus dauwtrappen. We hadden om een porter gevraagd. Komt er een meisje van 23.

Ik schaamde me een beetje. De rugzak weegt vermoedelijk 10 kg.

De eerste dag komen we een groep Duitsers tegen, die bijna een zelfde programma hebben als wij. De gidsen en drivers kennen elkaar van dezelfde Kompany. De eerste dag komt KAILASH prachtig in beeld

De entree van kailash gaat door een stoepa bij een sky burial.

Tijdens de wandeling komen we theetenten tegen – echt Tibetaans.

We hebben steeds minder zin in eten. Bananen mee en snickers. De wandeling is 20 km. Geleidelijk aan naar 4900 meter. We worden twee maal overvallen door een sneeuwstorm.

We slapen in een guesthouse van Diraphuk monastery. ‘S avonds hebben we een kamer voor ons zelf.

Slapen met alle kleren aan en een pispot die flink gevuld wordt. De stilte onderweg is oorverdovend. De sterrenhemel overweldigend. De kamer heeft uitzicht op KAILASH.

We staan om kwart over zes op. Om zeven uur vertrekken we. Het is ijsheiligen. Het is nog aardedonker als we opstaan. Aan de andere kant van de dag is het ruim na negenen nog licht.

De klim naar de drolma pas 5670 m gaat beginnen. Met hoofdlampen zoeken we de weg naar de eerste pas. We hebben drie gezichten van KAILASH gezien. Er zijn weinig toeristen, veel traditionele tibetanen. Ik denk dat ik de hele route 30 prostrerende Tibetanen heb gezien. Indrukwekkend mooi. Ze doen er zeker 15 dagen over.

De hoogte speelt een grote rol. Carla heeft moeite met het hoge tempo. We passeren twee passen voordat we aan de laatste beginnen. Zwaar genoeg. De laatste beklimming gaat door de sneeuw – veel rustmomenten en KAILASH kijkt toe.

Om half twaalf bereiken we de top. De vrolijk huppende vogeltjes begeleiden ons, net als de manistones, de stenen torentjes en soms een fluitende marmot. Veel gebedsvlaggetjes liggen onder de sneeuw. We leggen onze beschreven vlaggetjes er bij met een hartewens. Het is duidelijk: Carla is een daler met yaktracks en stokken – ze is zo blij dat ze die meegenomen heeft. Ik ben een klimmer maar eenmaal uit de sneeuw een pad vinden naar beneden lukt mij ook goed.

De witte gebedsvlaggen zijn de onze.

KAILASH betekent sterven en wedergeboorte. Je laat je negatieve karma achter.

Dan begint de weg naar Zutulphuk ons volgende onderkomen. Denk je het zwaarste gehad te hebben. We zijn om twee uur vertrokken van het theehuis. Komen helemaal stuk aan in Zutulphuk tegen zes uur. Voor de hele route stond 8 uur. We hebben er elf uur over gedaan. Vermoedelijk 25 km. We komen yaks tegen die bagage van toeristen meenemen.

We ploffen neer in het guesthouse. Een uur liggen om nooit meer op te staan. Het tromgeroffel uit de gompa klinkt fraai.

Vandaag voor het laatst diamox genomen. Verschijnselen die we gehad hebben droge en lopende neus, veel piesen, veel wakker worden, weinig eetlust. Soms lichte misselijkheid en lichte hoofdpijn (carla)!!dorst en droge gebarsten lippen.

Met beide benen op de grond. Mijn lieve lichaam moet luisteren naar de ademhaling. Stap voor Stap, rechts links, rechts links. De ademhaling: levenbrengende inspiratie. Dorst. De Tibetaan weet dat in sneeuw water zit en begint sneeuw te grazen. Komt aan de verwachting nooit niet een eind? Hoe zit het met de spirituele beleving? Lijkt ver weg. Ik geef mijn lichaam aan de aarde en word herboren.

Wat heeft KAILASH met mij gedaan? Wat heb ik met KAILASH gedaan?

We laten Zutulphuk achter ons.

De laatste etappe naar Darchen verloopt in rust. Ik kan mij meer verbinden met KAILASH.

Het is nog ruim drie uur lopen. Het weer is opnieuw schitterend, mijn handen zijn licht verbrand.

We komen door de vallei in de richting van Darchen en komen twee Tibetaanse families tegen die we al een paar keer met tashidelelek begroet hebben. Elke keer weer leuk. Ook de kinderen zijn enthousiast. Ik neem niet graag foto’s van Tibetanen. Omdat we samen de kora afsluiten gaan we samen op de foto. Het wordt een foto van een foto. De foto is met carla’s toestel gemaakt.

Een mooie afsluiting van de kora. We lopen door Darchen en hebben een voldaan gevoel. Het doel is volbracht.

Onze driver Dawa heeft de 56 km in 1 dag gelopen in 16 uur. Wij in 24 uur.

We nemen afscheid van de drager, Lamoe, geven een tip van 50 yuan. Ik weet nooit wat genoeg is. Na de lunch gaan we naar Lake Manaserovar, het heiligste meer van Azië, met uitzicht op de bergen. Vooral KAILASH steekt er met kop en schouders boven uit. De Chinese regering laat het heilige water met rust. Vooral de hotsprings met veel mineralen bevallen me. Lekker heet bad. Het wassen van de kleren is ook een aangename ceremonie.

Chui monastery

De mobieltjeswaanzin heeft hier ook toegeslagen. Het verstoort soms de stilte. Als je iets verder doorloopt of achterblijft bevind je je weer in de eeuwige stilte. In China kennen ze wechatt in plaats van Whatsapp overgenomen door Facebook. We hebben thuis niet de gaten in het Chinese web gevonden waardoor je gewoon door kunt blijven internetten. Dat had gemakkelijk gekund.

The act of giving. Als je te veel geeft, kan dat problemen veroorzaken. Tsampa offeren aan de meeuwen van Manasarovar. De hongerige vogels vallen het voedsel aan. De agressiviteit valt mee. Er komen er steeds meer. Het geluid van de vogels bepaalt de sfeer.

Het landschap terug is nooit vervelend. Zeker niet als we groepen herten en een wolf zien en grappige staartloze witte en grijsbruine bergratten of hamsters. En de marmotten en wilde ezels niet te vergeten.

Eindelijk na dagen weer eens genoten van het eten.

Zo zien we er op het moment uit. Carla zo Mooi!!!

We maken ergens langs de weg een poepiebrake. Ik kan na lange tijd weer helemaal door mijn hurken zakken. Oh blanke billen. Dan zien we de herten vlakbij. Meestal was het te laat om te stoppen.

Reacties staat uit voor Mount Kailash

Opgeslagen onder Geen categorie

Het dak van de wereld 3

Is mijn werkelijkheid belangrijker dan die van jou?

De weidsheid van het uitzicht maakt mij open. De verschillende lichtssferen door sluiersneeuw nevels en donkere regenwolken gecombineerd met zonlicht geeft aantrekkelijke weerkaatsingsbeelden: glinsterend en azuurblauw water. De wolkenpartijen spelen een rol in licht en donker. De licht gele vallei en het donkere gebergte. Het avondlicht is een balsem voor de ogen.

Hoe kunnen woord en beeld bij elkaar komen?

Met een afwachtende spanning om de mount kailash te zien.

Mount kailash receive me, teach me in the way I need to be taught. Despite my ignorance, despite my blindness, I have come to you. I have come to you to receive your blessing and your teaching and your empowerment. I have come here to love you, I have come here to love me.

Hij bevindt zich onder de wolken. Zodra wij in zijn aangezicht komen, ziet Carla iets van de top. Geleidelijk aan openbaart de berg zich volledig. Wat een ontvangst. We rijden er langs en hij laat zich van verschillende kanten zien. We rijden verder met een vreemd gevoel. We laten de berg achter ons. We hebben hem gezien!! We hebben eerst een andere bestemming.

Mijn reis naar mount kailash is er een van dankbaarheid.

De Tibetaanse boeddhist vindt dat je verantwoordelijkheid moet nemen voor je handelingen omdat je een perfecte menselijke (weder)geboorte hebt. Bovendien is de aard van onze geest helder licht. We hebben een geest die een boeddhanatuur heeft.

We reizen na een echte primitieve camino overnachting naar oude koningssteden in het uiterste westen van Tibet. De bergen hebben een laag sneeuw gekregen, het heeft gevroren. De dieren zijn binnengehaald.

Het landschap wordt door het witte zandsteen als een streek met canyons. We komen na vijf uur rijden – het laatste stuk slingerend omhoog over een nogal smalle weg tot 5200m met tegenliggers. Het inhalen van vrachtwagens is een kwestie van balanceren, dus vertrouwen hebben – in Tsada aan.

wilde ezels

Ik heb de sjaal van Chang (Kuifje

in Tibet) gevonden en de grot waar de yeti mogelijk woont.

‘S middags gaan we op zoek naar grotwoningen, lopen er een kora, met oude boeddhistische fresco’s, meditatie ruimten. De weg er naar toe was offroad en enorm bumpy langs steile afgronden.

De kata is een doek die je krijgt uit respect, vanuit het hart. Ik heb op de kata die ik op het vliegveld kreeg heel veel namen van mensen geschreven waarmee ik iets heb, dus jij ook beste of lieve lezer, en die kata gaat mee naar het hoogste punt van mount kailash en wordt daar als eerbetoon achtergelaten. May you be blessed.

Vandaag naar het oude Gugen koninkrijk gegaan. De mensen leefden toen in grotten. Tegen de witte wand stonden gompa’s. We beklommen trappen uitgehakt binnen in de torens, met handen en voeten hoger en hoger. Indrukwekkend in het landschap.

‘S middags een uitgebreide kora gelopen rond het zwaar verwoeste en verwaarloosde kloostercomplex Tholing. Een gompa heeft het redelijk overleefd. Ik vraag me af wat de Chinezen die ook rond kijken en respect tonen zullen zeggen en denken. Ik denk niet veel. De plaats is een militaire enclave omdat het 100 km van India ligt.

Namgyalma beschermer van levende wezens met name dieren. Je kunt de mantra van om broum soha amrita ajur da dai soha onder de banden van je auto of fiets smeren, van alle voertuigen. Dan worden de verwonde of dode dieren gezegend. (Dat is beter dan niets) k

Ik besluit dit deel met een bloemetje omdat die in dit seizoen nauwelijks te zien zijn.

Morgen naar Kailash

Reacties staat uit voor Het dak van de wereld 3

Opgeslagen onder Geen categorie

Het dak van de wereld 2

Compassie en universele verantwoordelijkheid. Ik kan alleen maar dankbaar zijn wat anderen voor mij gedaan hebben, voor mijn geluk. Dus wil ik vriendelijk zijn.

Om mani pe me hum

De Tibetaanse huizen mogen geen tibetaanse vlaggen hebben. Voortdurend zie ik gekleurde gebedsvlaggetjes (ze staan symbool vvor de tibetaanse vlag) op alle hoeken van het huis met een klein Chinees vlaggetje. De rechthoekige familiehuizen zijn prachtig gedecoreerd. Zij wonen boven, beneden de dieren. De poep van de yak ligt ordelijk te drogen. Het is lente. De bewerkte akkers zijn nog kaal. In de zomer als warmte en regenseizoen samenvallen is de vallei geel en groen. De barley wordt daarna geoogst en gemalen. Dan heet het tsampa.

De kinderen gaan naar school in uniform. Op een plein zie ik ze zeer geordend en in structuren zitten met hun werk op hun knieën.

Vrouwen en mannen zijn gelijk maar vrouwen werken harder op het land en in het huis. Mannen doen als ze thuis zijn niet veel.

Westerlingen mogen sinds twee jaar niet meer werken en wonen in Tibet. Jammer voor de blinden die getraind werden in massage.

We moeten voor onze verdere reis een extra visum. Daarna naar ons hotel dat op en tibetaans klooster lijkt.

We zijn in Shigatze. We gaan eerst naar een tapijtfabriek. De vrouwen spinnen, weven prachtige kleden. We hadden de wens om er een te kopen. 3200 euro vinden we te duur

Het kloostercomplex is buitengewoon aantrekkelijk met stille straatje. We bezoeken de gompa’s. Het 27 meter hoge maitreyabeeld ( de toekomstige boeddha) mogen we niet fotograferen. Wel zijn voeten aanraken. We lopen een kleine kora en een grote van een uur. Langs de hele route staan gebedsmolens die door de Tibetanen en door mij regelmatig rongedraaid worden. In de molens en de boeddha’s bevinden zich mantrarolletjes die positiviteit de wereld in draaien.



We zien hoe boeddhabeelden van klei gemaakt worden, hoe thangka’s geschilderd worden en hoe tsatsaas (offerbeeldjes) en de grote trommels gemaakt worden. Mijn meditatiekamertje op zolder gaat een metamorfose krijgen. Een kunstzinnig dagje vandaag.

De bergen langs de vallei veranderen telkens van kleur van groenig naar grijs zwart naar rood naar oker.

De hoogste snelheid op de friendship highway 90. Dikwijls zijn er momenten dat je maar 30 km ma g rijden. Op onverwachte momenten

Veel Chinezen worden gedwongen naar Tibet gestuurd, anderen worden er heen gelokt met fikse subsidies en geld teruggave. Vandaag is het in Nederland bevrijdingsdag. Wanneer zullen de Tibetanen bevrijdingsdag hebben al is het maar gedeeltelijk.

Google, Facebook werken hier niet. Dis je kunt niets opzoeken. Whatsapp werkt wisselend. Uploaden Foto’s gaat ook niet. WordPress gelukkig wel, hopelijk.

We hebben de friendship highway verlaten (naar Kathmandu) en volgen de road to Kailash. De schaapskudden op de desolate vlaktes, en dan zit er een herder alleen op z’n hurken bij, zijn fraai om te zien. Tibetanen kunnen zowel heel gemakkelijk op hun hurken als in kleermarszit zitten.

Naarmate we langer boven boomgrens rijden – de wegen zijn soms erg slecht- worden er dikke mosvelden (toendra) met plukken lage struiken zichtbaar. Bloemen hebben we opvallend weinig gezien. Soms belanden we in een file en is het inhalen van het langzame vrachtverkeer op de slingerwegen een kunst.

Het landschap doet me een beetje denken aan de Hatdangervidda in Noorwegen. Soms is het als een woestijn waar door de wind het zand begint te verstuiven. We komen na bijna 10 uur rijden in Saga – gelukkige aarde – aan. De avondzon heeft een prachtige invloed op het okerkleurige landschap.

Vandaag een prachtig toilet met uitzicht. Wat kunnen ze ontzettend vies zijn.

Waar komen we vandaan en waar gaan we naar toe – als er toekomende levens zijn, is het verstandig om er op voorbereid te zijn.

Het warme water in de grote thermosfles was handig om mee te wassen, tanden te poetsen, e.d. geen water of wc in de kamer maar verderop in de gang. Een wasteiltje komt dan goed uit. Electra gaat aan op het moment dat we de kamer ingaan. In de auto staan 9 flessen water.

We volgen zoveel mogelijk de Brahmaputra. Tijdens een pipibreak struin ik naar de rivier over zand en kleurige stenen om even het water aan te raken. Op de terugwandeling merk ik hoe mijn ademhaling op de proef wordt gesteld (4700m). Heerlijk. En een mooi lesser sand pleviertje gezien.

De Daulagiri en de Anapurna zien we nu vanuit Tibet. Langs de rivier grazen yaks, dan komt het gebied van de geiten en schapen en in de zand- en steenwoestijn zien we ezels en paarden komen overal voor maar niet in grote getale.

2 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie

Het dak van de wereld

Tsongkhapa is een belangrijke lama in Tibet. Hij bedacht: dingen hebben geen essentie maar bestaan door onderlinge afhankelijkheid

Het is ongelooflijk hoeveel gebouwen er uit de grond gestampt worden in Lhasa maar ook op andere strategische plekken.

Langs barley veldjes geïrrigeerd door kanaaltjes verbonden met de Brahmaputra. Over de dijkjes lopen Tibetaanse geklede agrariërs enorme afstanden. We volgen de talrijke stromen van de rivier. Vervolgens naar de kambalapas 4900 meter. The holy lake. De frisse schone lucht. De besneeuwde bergketen. De kaalheid van de bergen. De scheuren in een landschap. De stenige hellingen geerodeerd z ijn bruinig met hier en daar laag struikgewas, mos en geel gras.. Ik zie voor de eerste keer een Tibetaanse massief. Wow. Wat een hond.

We komen na 8 uur rijden met veel stops o.a. het heilige meer (gezuiverd en geproefd), de hoogste pas (5040 m), een gletsjer (7000 m wij niet hoor) die geleidelijk helemaal zichtbaar werd in bijna een geheel Tibetaanse stadje. De hoogste stoepa van Tibet. We maken de zes rondgangen via donkere steile trappen ladders naar boven.

2 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie

LHASA

Lhasa Google Facebook en Foto’s uploaden lukken onder dit gouvernement niet – misschien nu wel

Hoe wonderful it would be if all beings could be free from suffering, be in a state of happiness, in a state of everlasting joy and in a state of equanimity not feeling close to some and distant to others

LHASA – TIBET

Carla en ik zijn op een spirituele reis en lezen samen het boek DE OORSPRONG van Dan Brown. Het thema is waar komen wij vandaan en waar gaan wij naar toe. De godsdiensten worden ontmaskerd en aan de kaak gesteld.

Bij mij leven de vragen: Wat iets is en hoe iets bestaat

We vliegen over en door de besneeuwde Himalaya en dalen in de vallei waar de Brahmaputra door stroomt (bron in Mount Kailash). We zien militaire vliegtuigen. We zijn in Tibet. Een droom komt uit en de droom gaat door. Opgehaald van het vliegveld door chauffeur en vrouwelijke gids. Zij spreekt Engels. 70 km met de Toyota land cruiser naar Lhasa. We merken nog weinig van de 3600 m hoogte. Ik krijg koude rillingen als ik de Potala zie. Diki (geluk en gezondheid), de gids is Tibetaanse en goed bekend met boeddhisme. Dawa(zon) is chauffeur en spreekt geen Engels. Met nodige info naar mooi hotel. De trappen op. ‘S avonds is heftig. In de avond kunnen de hoogteverschijnselen komen. Onrustig geslapen. De nacht goed doorgekomen. Geen hoofdpijn of overgeven. Het hotel is luxe en typisch Tibetaans met geelrode kleure

n en muurschilderingen

We bezoeken de volgende dag twee kloosters. Drepung is groots. Veel trappen en hoger dan Lhasa. Ik beland op bekend terrein. De zandmandala’s zijn indrukwekkend. Later zien we driedimensionale mandala’s. De thangka’s leveren veel herkenning op. Net als de krachtige wierrook geuren. Maar er is veel meer onbekend. Veel Tibetanen doen de kora en offeren veel geld. Mijn eerste boterthee gedronken. Het viel me mee.

Fraaie uitzichten. De wegen zijn veel grootser, schoner en rustiger dan in nepal. En er rijden luxere auto’s dan in Nederland. Tunnels, stevige gebouwen. De nieuwe politiek heeft ook voordelen. De vallei waar de lente voorzichtig zichtbaar wordt ligt omsloten door kale bruine rotsgebergten. Wat hoger de sneeuwhellingen. De yaks – ze lopen zo soepel de berg of trap op – zijn regelmatig zichtbaar.

De zon – vergelijk het met een Egyptische of Marokkaanse zon – brandt fel. De temperatuurverschillen zijn groot. In de schaduw 16 graden in de zon …’s nachts net boven nul.

De Tibetanen zijn zo’n mooi, zacht en vriendelijk volk. Wij zijn bezienswaardigheden blank en zilvergrijs. Er wordt vaak naar ons gekeken. Ze kijken niet weg. Ze lachen innemend en ontwapenend naar ons terug. Hun kleurrijke kleding en architectuur is een lust voor het oog. Maar de vorm van het gezicht en de oogopslag spreken mij het meest aan.

De debatterende monniken. De geen op de grond stelt een vraag, benoemt een stelling. De staande monnik geeft met klap antwoord. Antwoord goed dan klap met de onderkant op de handpalm naar binnen toe. Antwoord fout een klap met de bovenkant.

Eind van de middag moe – flink wat gelopen – dus ontspannen. Wat gaat de hoogteziekte vanavond doen. Overdag ging het goed.

Vandaag de kora gemaakt rond de Jokhang, het spirituele hart van Lhasa. Een gebied waar mijn hart door geraakt wordt. Een tempelcomplex om van te watertanden. Je weet gelijk waarom je in Tibet wilt zijn. Tombes, veel boeddhabeelden, brokaten versieringen, muurschilderingen, zuilen in allerlei hoogtes, tronen, tapijten, kapellen. De kora gaat langs allerlei winkels. Chinezen zie je hier niet. De langprostrerende mensen blijven opvallen. De duizenden malas en prayers die gedaan worden, de prachtige mensen en hun kleding maken het schouwspel fascinerend. Een moeder in traditionele kleding met aan beide zijden een lint waaraan een zes/zevenjarig kind vastzit, maakt met zijn drieën voortdurend een neerbuiging. Van de brand in de jokhang tempel zien we niets terug.

‘S middags naar de Potala. Het is heerlijk rustig en een droom komt uit. Mijn mond valt open van verbazing. De tientallen ruimten van de meer dan duizend die we bezoeken – na 1000 treden – zijn zo mooi kleurrijk weelderig kunstzinnig en respectvol. Het gaat maar door. Het is het paleis van de dalai lama’s en over Tenzin Dalai lama die nu in Dharamsala woont wordt niet gesproken. De terugwandeling gaat gepaard met een gevoel van blessing.

Over de Chinese bezetting: Tibetanen mogen hun land niet uit; Tibetanen mogen niet met rimpoche of geshes spreken wel met monniken. In onze auto zitten twee opnameapperaten zodat er gehoord kan worden wat er gezegd wordt.

Wij worden regelmatig gecontroleerd bij toeristische objecten. Op het vliegveld hebben ze alle vingerafdrukken genomen. De visa zijn duur 160 euro. In Italië zagen we ook veel politie bij gebouwen en hielden ze controles. Bang voor terroristische aanslagen

Voordelen van de Chinese bezetting: luxe, schoon, vuilnisbakken worden elke dag geleegd, gepoetst, met een veger de goot verschoond, brede wegen, economische welvaart als ik het vergelijk met Nepal.

Mijn gebed en wens in de Potala ging over de vrijheid voor Tibetanen en wijsheid voor de Chinezen. Het kan zo gebeuren. De Tibetaan hoopt. De Chinees twijfelt.

De gids

Onze gids is zeer deskundig, informatief, behulpzaam en gezellig. Ze heeft veel kennis over het Tibetaanse boeddhisme. Het is een voorrecht om met zo iemand op te trekken. De persoonlijke aandacht is prettig – je blijft in je eigen sfeer – vegetarisch eten, alcoholloos, respect en Tibetaanse boeddhisme. Ze brengt ons in contact met Tibetanen en hun leefwijze.

GANDEN

De laatste dag in Lhasa voor de lange reis naar het westen. 50 km over snelweg en dan via haarspeldbochten naar de 4000 meter. Het oh en AH is regelmatig te horen. De grootse vallei met de rivieren, de enorme bergen, het schitterende Ganden klooster enorm belaagd tijdens de machtsomwenteling. Over twee jaar zijn de herstelwerkzaamheden klaar. We horen de monniken hun gebeden doen. Het wordt een soort gezang. Het Rode gedeelte is nog bewaard gebleven. Ook weer indrukwekkend. We kopen daar wierrook. Daarna lopen we de kora. De toiletten daarvoor zijn te vies voor woorden. Dat wordt de natuur. Het klauterwerken langs de steile wanden begint, regelmatig adempauze, sneeuw, de eerste yaks zijn geboren. Soms is het pad best spannend. Overal liggen vlaggetjes, teksten, tsataas, schapenwol. We passeren een plek waar onlangs iemand neergelegd is. De gieren vliegen voorbij. A burial place. We lunchen bij de cave van lama tsongh khapa. De monnik daar leert mij de mantra. Hij gaat er vandoor met carla’s verrekijker, komt na een tijdje weer terug. Yakyoghurt met verschillende Tibetaanse broodsoorten. We zien in de vallei een regengebied voorbijtrekken. Op de terugweg nemen we een jonge monnik mee. We laten foto”s aan elkaar zien. Hij kent lama Zopa wordt blij als ik wat Tibetaanse teksten reciteer. Jammer dat hij geen Engels spreekt. Wat een heerlijke dag weer.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Geen categorie

Tibet via Nepal 2018

  • Kathmandu

  • Lhasa

  • reis door Tibet over het dak van de wereld

  • Mount Kailash, de PELGRIMAGE

LHASA – TIBET Foto’s lukken niet

Carla en ik zijn op een spirituele reis en lezen samen het boek DE OORSPRONG van Dan Brown. Het thema is waar komen wij vandaan en waar gaan wij naar toe. De godsdiensten worden ontmaskerd en aan de kaak gesteld.

Bij mij leven de vragen: Wat iets is en hoe iets bestaat

We vliegen over en door de besneeuwde Himalaya en dalen in de vallei waar de Brahmaputra door stroomt (bron in Mount Kailash). We zien militaire vliegtuigen. We zijn in Tibet. Een droom komt uit en de droom gaat door. Opgehaald van het vliegveld door chauffeur en vrouwelijke gids. Zij spreekt Engels. 70 km met de Toyota land cruiser naar Lhasa. We merken nog weinig van de 3600 m hoogte. Ik krijg koude rillingen als ik de Potala zie. Diki (geluk en gezondheid)de gids is Tibetaans en goed bekend met boeddhisme. Dawa(zon) is chauffeur en spreekt geen Engels. Met nodige info naar mooi hotel. De trappen op ‘S avonds is heftig. In de avond kunnen de hoogteverschijnselen komen. Onrustig geslapen. De nacht goed doorgekomen. Geen hoofdpijn of overgeven. Het hotel is luxe en typisch Tibetaans.

We bezoeken twee kloosters. Drepung is groots. Veel trappen en hoger dan Lhasa. Ik beland op bekend terrein. De zandmandala’s zijn indrukwekkend. Later zien we driedimensionale mandala’s. De thangka’s leveren veel herkenning op. Net als de krachtige wierrook geuren. Maar er is veel meer onbekend. Veel Tibetanen doen de kora en offeren veel geld. Fraaie uitzichten. De wegen zijn veel grootser, schoner en rustiger dan nepal. En er rijden luxere auto’s dan in Nederland. Tunnels, stevige gebouwen. De nieuwe politiek heeft ook voordelen. De vallei waar de lente voorzichtig zichtbaar wordt ligt omsloten door kale bruine rotsgebergten. Wat hoger de sneeuwhellingen. De yaks – ze lopen zo soepel berg op – zijn regelmatig zichtbaar.

De zon – vergelijk het met een Egyptische of Marokkaanse zon – brandt fel. De temperatuurverschillen zijn groot. In de schaduw 16 graden in de zon …’s nachts net boven nul.

De Tibetanen zijn zo’n mooi, zacht en vriendelijk volk. Wij zijn bezienswaardigheden blank en zilvergrijs. Er wordt vaak naar ons gekeken. Ze kijken niet weg. Ze lachen innemend en ontwapenemd naar ons terug. Hun kleurrijke kleding en architectuur is een lust voor het oog. Maar de vorm van het gezicht en de oogopslag spreken mij het meest aan.

De debatterende monniken. De geen op de grond stelt een vraag, benoemt een stelling. De staande monnik geeft met klap antwoord. Antwoord goed dan klap met de onderkant op de handpalm naar binnen toe. Antwoord fout een klap met de bovenkant.

Eind van de middag moe – flink wat gelopen – dus ontspannen. Wat gaat de hoogteziekte vanavond doen. Overdag ging het goed.

Vandaag de kora gemaakt rond de Jokhang, het spirituele hart van Lhasa. Een gebied waar mijn hart door geraakt. Een tempelcomplex om van te watertanden. Je weet gelijk waarom je in Tibet wil zijn. Tombes, veel boeddhabeelden, brokaten versieringen, muurschilderingen, zuilen in allerlei hoogtes, tronen, kapellen. De kora gaat langs allerlei winkels. Chinezen zie je hier niet. De langprostrerende mensen blijven opvallen. De duizenden malas en prayers die gedaan worden, de prachtige mensen en hun kleding maken het schouwspel fascinerend. Een moeder in traditionele kleding met aan beide zijden een lint waar en zes/zevenjarig kind vastzit, maakt met zijn drieën voortdurend een neerbuiging.

‘S middags naar de Potala. Het is heerlijk rustig en een droom komt uit. Mijn mond valt open van verbazing. De tientallen ruimten van de meer dan duizend die we bezoeken – na 1000 treden – zijn zo mooi kleurrijk weelderig kunstzinnig en respectvol. Het gaat maar door. Het is het paleis van de dalai lama’s en van Tenzin Dalai lama die nu in Dharamsala woont wordt niet gesproken. De terugwandeling gaat gepaard met een gevoel van blessing.

Over de Chinese bezetting: Tibetanen mogen hun land niet uit; Tibetanen mogen niet met rimpoche of geshes spreken wel met monniken. In onze auto zitten twee opnameapperaten zodat er gehoord kan worden wat er gezegd wordt.

Wij worden regelmatig gecontroleerd bij toeristische objecten. Op het vliegveld hebben ze alle vingerafdrukken genomen. De visa zijn duur 160 euro. In Italië zagen we ook veel politie bij gebouwen en hielden ze controles. Bang voor terroristische aanslagen

Voordelen van de Chinese bezetting: luxe schoon brede wegen economische welvaart als ik het vergelijk met Nepal.

Mijn gebed en wens in de Potala ging over de vrijheid voor Tibetanen en wijsheid voor de Chinezen. Het kan zo gebeuren in. De Tibetaan hoopt. De Chinees twijfelt.

De gids

Onze gids is zeer deskundig, informatief, behulpzaam en gezellig. Ze heeft veel kennis over het Tibetaanse boeddhisme. Het is een voorrecht om met zo iemand op te trekken. De persoonlijke aandacht is prettig – je blijft in je eigen sfeer – vegetarisch eten, alcoholloos, respect en Tibetaanse boeddhisme. Ze brengt ons in contact met Tibetanen en hun leefwijze.q

KATHMANDU namaste

In oktober 1979 zijn we in Nepal aangekomen. We zijn er drie maanden gebleven. Daarna twee maanden in India en weer terug naar Nepal voor ongeveer een maand. Bijna veertig jaar later, april 2018, komen we weer in Nepal aan en blijven we een week in Kathmandu. Kathmandu (1400 m) is o.a. een tussenstop om de visa naar Tibet af te ronden.

De adrenaline stroomt door mij heen als ik tegen mensen zeg: we gaan naar Nepal en Tibet. De adrenaline transformeert zich in een blij, haast euforisch gevoel.

Het vliegen houdt me uit de slaap. In twee etappes, zes uur en vier uur, doemt de stad op. We dalen af in de vallei – koffers terecht, visa’s, geen nepalees geld, een taxi. De stad is overweldigend en de lucht erg vervuild. Chaos, kleurrijk, arm, auto’s uit musea, krakkemikkig het rijdt, scooters, motoren, kapotte straten, gesprongen leidingen, slimgers loshangend samengebundeld electriciteitsdraad. Hoe is het mogelijk. Het functioneert. Het hotel ruilt euro’s om. Na een korte pauze naar Booudhanath. Onderdompeling in Tibetaanse bedrijvigheid. Wow. Zien we na drie rondgangen vanaf onze eetplek de stoepa de nacht in gaan, nieuw licht werpt zich op de koepel met de all seeeing eyes.

De eerste draaiing gegeven aan de gebedsmolens

Wat doe ik dat klungelig vergeleken bij de werkelijke devote pelgrim. Mijn motivatie is: ik doe het. Klungelig is lief, beste jongen.

Je zou je mistroostig kunnen voelen als je het leven om je heen ziet: wat een wereld. Wat ben ik bevoorrecht. Er zijn veel Tibetanen en Nepalezen en weinig toeristen. Er is een overdaad aan souvenirs en kleding winkels. Een doolhof. Bewonderenswaardig hoe de tempels en gebouwen gerenoveerd worden. Alles met de hand, geen hijskranen en arbodienst. Het vakmanschap komt overal terug. De dragers met enorme vrachten op hun rug en banden rond het voorhoofd.

The garden of dreams is de plek om even te acclimatiseren. Bloemen tuin en rust.

Taxi

Taxirit door Kathmandu is alsof je in een film zit waar alles fout lijkt te gaan en uiteindelijk alles goed gaat. Alsof je in droom zit: alsof iets niet kan en het kan toch. Het gebeurt. De stoffige bumpy dirtroad onder constructie wordt drie km lang bedwongen door motoren, scooters meestal met passagiers, veel verkeer dat in Nederland niet wordt toegelaten. De taxi s hebben belangrijke mensen aan boord en moeten zo snel mogelijk op de juiste plek gebracht worden. Alleen een sirene krijgt voorrang. Er wordt honderduit getoeterd, hun sirene. Het linkse verkeer raast vlak naast elkaar voetgangers enkele fietsers incluis. Oversteken is een kunde. De taxi s nemen shortcuts, drukken weg, halen in bochten in. Midden op een drukke weg met doodsverachting draaien ze de auto in een ruk voor het toekomende verkeer om op die baan verder te rijden. Ik glimlach van opwinding van het gebeuren. Ik geef mij over. In het donker is de halfuur durende nachtmerrie nog indrukwekkender. De manier van orde scheppen in de chaos werkt zo anders dan in Nederland. In Nepal is het meer je mag wel, dan je mag niet.

Bakthapur en Patan

Ik word er stil van. Wat de aardbeving aangericht heeft. Wat voor karma Zo denken de Nepalezen er zelf over…. De mensen leren tijdens de restauratie nieuwe technieken van bouwen en begrijpen door het herstel veel meer van hun cultuur. Het verleden wordt minutieus in ere hersteld. Daar hebben we graag wat roepies voor over. Soms voel ik mij beschamend als rijke blanke. Gelukkig zijn de mensen respectvol, vriendelijk en0 behulpzaam. Ik voel me nooit hun meerdere. Er is welvaart. De kleding van de mensen in de stoffige wereld is opmerkelijk helder en schoon.

OM AH HUM VAJRA GURU PADME HUM mantra Padmasambhava

Tegenover de budnath stoepa is een gompa. Ik trek mijn schoenen uit, ga naar binnen, maak drie kleine neerbuigingen in de richting van de lama op de troon. Ik loop langs de linkerkant naar voren langs boeddhabeelden en thangkas. Een lama wenkt mij. Hij brengt mij bij de lama op de troon. Hij vraagt waar ik vandaan kom. Hij zegent mij, raakt mijn hoofd aan laat mij de mantra zeggen – Carla heeft de mantra LAN geleden ontvangen van Sogyal rimpoche. Het is gunstig om de mantra regelmatig te reciteren. Dat ga ik dus doen. Hij blesst mijn mala. Ook de nieuwe kralen zijn gezegend. Ik dank en groet hen. ’s Morgens kon ik mijn boeddhanatuur niet activeren – het gevoel ervoor was plots verdwenen. En als ik ’s middags mijn mala op mijn voorhoofd, keel en hart leg voel ik een krachtig aangenaam gevoel door mij heen stromen. I am an inner being.

Eten

Elke avond eten we nepalese thaĺi en hebben we een ander uitzicht op de stoepa. De geboortedag van boeddha is binnenkort. De stoepa is versierd en drommen mensen lopen een kora, bewust of niet.

De Pashiptunath confronteert ons met de dood. We zien hoe een oudere man door anderen gewassen wordt in de rivier. Daarna wordt hij met doeken, kransen van afrikaantjes, kleurstoffen toegedekt en met toeters begeleid waar hij op een ghat wordt verbrand. Zo respectvol.

We ontmoeten Jolanda, een vriendin van Carla, die in Nepal woont. We horen in en outs over Kathmandu.

KOPAN

KOPAN is het klooster waar ik een maand cursus gedaan heb. Wat een ontmoeting. Na een bezoek aan de gompa – we waren alleen in het gebouw – de kora. Naar het plekje waar mijn tent stond. Ik hoor de vogelgeluiden en zie de roofvogels vlak voorbij cirkelen. We eten later mee en schuiven aan bij twee lama’s. Dit moet jullie plek zijn, zegt de lama aan mijn rechterzij. – karma – Het blijken een rimpoche en metgezel te zijn. De vergelijking lama Zopa (traditioneel) en lama Yeshe (vrijdenker). We spreken zeker een uur met elkaar – open leerzaam met veel humor. Deze ontmoeting doet zo goed. If the mind says it is difficult than it is difficult. Within the mind everything is possible. Pray in tibet. Shamata (concentratie) en Ethics. Kopan voelt aan als een geschenk.

Lama Yeshe

Het was vooral prettig om te merken dat ik over mijn eigen gekozen meditatie praktijk kon spreken. Dat doe ik vrijwel nooit met iemand en nu met twee ingewijden.

Massage

Het lijf wordt schoongemaakt en bewerkt door iemand die meer van mijn lijf weet dan ik. 90 minuten ayurvedische massage. Een goede voorbereiding op de reis. Ze deed iets met een plekje op mijn rug waar ik vaak jeuk heb. Het brandde even en de ontspanning trad in. De behandeling heeft een gunstig effect op mijn spieren. De volgende dag voelt mijn lijf nog steeds heerlijk.

Prinsheerlijk

Ik voel me soms een verwend prinsenkind dat alles krijgt wat het wil. Maar dat ook merkt dat hij onwetend is van heel veel dingen en zich bij confrontaties gemakkelijk onbeduidend en onkundig voelt, maar dat niet als problematisch ervaart. Concentratie en focus op het zorgelijke en het verdwijnt. Als ik mij een appel probeer voor te stellen lukt dat maar voor even. Door op de afbeelding te focussen verdwijnt de afbeelding. Alles is in verandering.

Het hemellichaam heet volle maan

Het is dus bijna volle maan. De tijd rond volle maan is speciaal. Voor sommigen de tijd van de lunatics. De volle maan heeft effect op de geest. Het licht en de energie van de maan heeft dan het meeste invloed op de aarde en zijn bewoners. Je zou kunnen zeggen dat bij volle maan alles wordt vergroot, zowel het goede als het slechte. Het is een mooie tijd om tijdens spirituele oefeningen gevoelig te zijn voor toenemende energie en er een positieve draai aan te geven.

Swayambunath: de beklimming van de apentempel een nieuwe kora en Shechen. Hoe sneller een gebedsmolen draait hoe meer mantras die daarin opgerold zitten de wereld in worden gedraaid. We zetten de volle maan precies boven de stoepa.

Contacten hotelwerkers taxichauffeurs Nederlanders die de aardbeving hebben meegemaakt afdingen op de markt (promise)

Vannacht nauwelijks blaffende honden

4 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie